تا قیام قائم - عج
معرفی مقامات ولی زمان حضرت اباصالح المهدی-عجل الله تعالی ظهوره الشریف 

 متن روایت:


إن هذا الامر لا یدعیه غیر صاحبه إلا تبر الله عمره


ترجمه:


حیى برادر ادیم از ولید بن صبیح از امام صادق علیه السلام روایت کرده که فرمود : این امر ( مقام حضرت مهدى ارواحنا له الفداء ) را هیچ کس ادعا نخواهد کرد ، جز آنکه خداوند عمر او را تباه مى گرداند .


آدرس حدیث:


* : الکافی : ج 1 ص 373 ح 5 - محمد بن یحیى ، عن أحمد بن محمد ، عن ابن سنان ، عن یحیى أخی أدیم ، عن الولید بن صبیح قال : سمعت أبا عبد الله یقول : -

* : ثواب الأعمال وعقابها : ص 255 ح 4 - وبهذا الاسناد ( أبی رحمه الله ، عن سعد بن عبد الله ) عن محمد بن الحسین ، عن ابن سنان ، عن یحیى أخی أدیم ، عن الولید بن صبیح قال : سمعت أبا عبد الله علیه السلام یقول : - کما فی الکافی ، وفیه ( بتر بدل تبر).

* : البحار : ج 25 ص 112 ب 3 ح 9 - عن ثواب الأعمال .


متن روایت:


أما والله لیغیبن عنکم صاحب هذا الامر ، ولیخملن هذا حتى یقال : مات ، هلک ، فی أی واد سلک ؟ ولتکفأن کما تکفأ السفینة فی أمواج البحر ، لا ینجو إلا من أخذ الله میثاقه وکتب الایمان فی قلبه وأیده بروح منه ، ولترفعن اثنتا عشرة رایة مشتبهة لا یدرى أی من أی ، قال : فبکیت ، فقال : ما یبکیک یا أبا عبد الله ؟ فقلت : جعلت فداک کیف لا أبکی وأنت تقول اثنتا عشرة رایة مشتبهة لا یدرى أی من أی ؟ قال : وفی مجلسه کوة تدخل فیها الشمس فقال : أبینة هذه ؟ فقلت : نعم ، قال : أمرنا أبین من هذه الشمس


ترجمه:


مفضل بن عمر از ابى عبد الله علیه السلام نقل مى کند : بخدا قسم صاحب این امر از شما پنهان خواهد شد ، و این غیبت بقدرى طولانى مى شود که آن حضرت از اذهان رفته گفته مى شود مُرد ، هلاک شد ، بکدام سرزمین رفت و واژگون مى شوید همانگونه که امواج دریا کشتى را واژگون مى کند نجات پیدا نمى کند مگر کسى که با خدا پیمان بسته و ایمان در قلب او نوشته شده باشد و مؤید از طرف خداوند باشد دوازده پرچم مشابه بالا مى رود که دانسته نمى شود که از کى هست. راوى مى گوید: گریه کردم ،حضرت فرمود : چرا گریه مى کنى ؟گفتم : فدایت شوم چگونه گریه نکنم در حالیکه مى فرمایید دوازده پرچم مشابه که دانسته نمى شود کى از کى است؟ در جاى نشستن حضرت روزنه اى بود که نور خورشید وارد مى شد پس حضرت فرمود : آیا این روشن است ؟ گفتم: بله ،حضرت فرمود : امر ما روشنتر از این نور خورشید است .


آدرس حدیث:


* : الفضل بن شاذان : على ما فی سند غیبة الطوسی .

* : الکافی ج 1 ص 338 - 339 ح 11 - الحسین بن محمد ، ومحمد بن یحیى ، عن جعفر بن محمد ، عن الحسن بن معاویة ، عن عبد الله بن جبلة ، عن إبراهیم بن خلف بن عباد الأنماطی ، عن مفضل بن عمر قال کنت عند أبی عبد الله علیه السلام ، وعنده فی البیت أناس فظننت انه إنما أراد بذلک غیری ، فقال : -

* : النعمانی : ص 151 - 152 ب 10 ح 9 - أخبرنا عبد الواحد بن عبد الله بن یونس قال : حدثنا أحمد بن محمد بن رباح الزهری ، عن أحمد بن علی الحمیری ، عن الحسن بن أیوب ، عن عبد الکریم بن عمرو الخثعمی ، عن محمد بن عصام ، قال : حدثنی المفضل بن عمر قال : کنت عند أبی عبد الله علیه السلام فی مجلسه ومعی غیری ، فقال لنا : إیاکم والتنویة - یعنی باسم القائم علیه السلام - وکنت أراه یرید غیری ، فقال لی : یا أبا عبد الله إیاکم والتنویة ، والله لیغیبن سبتا من الدهر ، ولیخملن حتى یقال : مات أو هلک ، بأی واد سلک ؟ ولتفیضن علیه أعین المؤمنین ، ولتکفأن کتکفئ السفینة فی أمواج البحر حتى لا ینجو إلا من أخذ الله میثاقه وکتب الایمان فی قلبه وأیده بروح منه ، ولترفعن أثنتا عشرة رایة مشتبهة لا یعرف أی من أی ، قال المفضل : فبکیت ، فقال لی : ما یبکیک ؟ قلت : جعلت فداک کیف لا أبکی وأنت تقول : ترفع اثنتا عشرة رایة مشتبهة لا یعرف أی من أی ، قال : فنظر إلى کوة فی البیت التی تطلع فیها الشمس فی مجلسه فقال : أهذه الشمس مضیئة ؟ قلت : نعم ، فقال : والله لامرنا أضوء منها ) .

وفی : ص 152 ب 10 ح 10 - محمد بن همام قال : حدثنا جعفر بن محمد بن مالک ، وعبد الله بن جعفر الحمیری جمیعا قالا : حدثنا محمد بن الحسین بن أبی الخطاب ، ومحمد بن عیسى ، وعبد الله بن عامر القصبانی جمیعا ، عن عبد الرحمن بن أبی نجران ، عن محمد بن مساور ، عن المفضل بن عمر الجعفی قال : سمعت الشیخ - یعنی أبا عبد الله علیه السلام - یقول : - کما فی روایته الأولى بتفاوت یسیر ، وفیه ( إیاکم والتنویه . . ولتدمعن علیه عیون المؤمنین . . تکفأ . . قال : فبکت ثم قلت له : کیف نصنع ؟ فقال : یا أبا عبد الله - ثم نظر إلى شمس داخلة فی الصفة - أترى هذه الشمس ؟ فقلت : نعم ، فقال : لامرنا أبین من هذه الشمس ) .

وفیها : - مثله ، عن الکلینی ، بسند آخر عن المفضل بن عمر .

* : الهدایة الکبرى : ص 87 - بسند إلى المفضل بن عمر ، وفیه ( إیاکم والتنویه باسم المهدی والله لیغیبن مهدیکم سنین من دهرکم تطول علیکم وتقولون أی أو أنی ولیت وکیف ؟ وتتمحصوا وتصلح ( وتطلع ) الشکوک فی أنفسکم حتى یقال مات أو هلک فبأی واد سلک ، ولتدمعن علیه أعین المؤمنین ولتکفؤن کما تنکفئ السفن فی أمواج . . ولترفعن اثنی عشر ( کذا ) رایة مشتبهة لا تدروا ( کذا أمرها ما یصنع قال المفضل : فبکیت وقلت : سیدی وکیف تصنع أولیاؤکم ؟ فنظر إلى شمس قد دخلت فی الصفة فقال : ترى هذه الشمس یا مفضل ؟ قلت : نعم یا مولای ، قال : والله لامرنا أنور وأبین منها ، ولیقال ولدی ( کذا ) المهدی فی غیبته ومات ، ویقولون بالولد منه ، وأکثرهم تجحد ولادته وکونه ، أولئک علیهم لعنة الله والناس أجمعین ) .

* : إثبات الوصیة : ص 224 - کما فی روایة النعمانی الثانیة بتفاوت یسیر ، بسند آخر عن المفضل بن عمر ، وفیه ( إیاکم والتنویه باسمه والله لیغیبن إمامکم دهرا من دهرکم ولتمحصن حتى یقال : هلک بأی واد سلک ولتدمعن . . مشتبهة بعضا بعضا . . والله لامرنا أبین منها ) .

* : کمال الدین : ج 2 ص 347 ب 33 ح 35 - کما فی روایة النعمانی الثانیة بتفاوت یسیر ، بسند آخر عن المفضل ، وفیه ( . . لیغیبن إمامکم سنین من دهرکم ولتمحصن حتى . . والله لامرنا ) .

* : دلائل الإمامة : ص 291 - کما فی روایة النعمانی الثانیة بتفاوت یسیر ، بسند آخر عن المفضل ، وفیه ( . . لیغیبن سنین من دهرکم ولتمحصن . . فبکیت ثم قلت : کیف نصنع ؟ . . یا أبا عبد الله ثم نظر إلى الشمس . . یا أبا عبد الله ترى هذه الشمس . . والله لامرنا ) .

* : تقریب المعارف : ص 189 - کما فی الکافی بتفاوت یسیر مرسلا عن المفضل ، إلى قوله ( کما تکفأ السفن فی أمواج البحر ) وفیه ( . . لیغیبن القائم عنکم سنین من دهرکم . . أو قتل ولید معن علیه عیون المؤمنین ولتمحصن ولتکفأن ) .

* : غیبة الطوسی : ص 204 - 205 - کما فی کمال الدین بتفاوت یسیر ، بسند آخر عن المفضل .

* : إثبات الهداة : ج 3 ص 442 ب 32 ح 16 - أوله ، عن الکافی .

وفی : ص 444 ب 32 ح 24 - بعضه ، مختصرا ، عن الکافی ، وقال ( رواه الشیخ فی کتاب الغیبة ) .

وفی : ص 473 ب 32 ف 5 ح 154 - عن کمال الدین .

وفی : ص 719 ب 34 ف 4 ح 16 - مختصرا ، عن کمال الدین .

* : البحار : ج 51 ص 147 ب 6 ح 18 - عن روایة النعمانی الأولى .

وفی : ج 52 ص 281 - 282 ب 26 ح 9 - عن کمال الدین ، وأشار إلى مثله عن غیبة الطوسی والنعمانی .

* : العوالم : - على ما فی إلزام الناصب .

* : إلزام الناصب : ج 2 ص 163 - عن العوالم .

* : مستدرک الوسائل : ج 12 ص 285 ب 31 ح 12 - أوله ، عن إثبات الوصیة . وفیها : ح 13 - عن الهدایة الکبرى .

* : بشارة الاسلام : ص 145 - 146 ب 7 - عن کمال الدین .

وفی : ص 148 ب 7 - عن روایة النعمانی الأولى .

* : منتخب الأثر : ص 257 - 258 ف 2 ب 27 ح 11 - عن کمال الدین .


مهدی های جعلی


متن روایت:


لا یخرج القائم حتى یخرج قبله اثنا عشر من بنی هاشم کلهم یدعو إلى نفسه


ترجمه:


أحمد بن عائذ ، از ابن خدیجه ، از امام صادق علیه السلام روایت کرده که فرمود : حضرت قائم ارواحنا له الفداء قیام نخواهد کرد تا اینکه دوازده تن از بنى هاشم خروج مى کنند ، هر یک بسوى خود دعوت می نمایند .


آدرس حدیث:


* : الفضل بن شاذان : على ما فی غیبة الطوسی .

* : الارشاد : ص 358 - قال : الحسن بن علی الوشاء ، عن أحمد بن عائذ ، عن أبی خدیجة ، عن أبی عبد الله علیه السلام قال :

* : غیبة الطوسی : ص 267 - ( الفضل بن شاذان ) عن الحسن بن علی الوشاء ، عن أحمد بن عائذ ، عن أبی خدیجة ( قال ) : قال أبو عبد الله علیه السلام : - کما فی الارشاد .

* : إعلام الورى : ص 426 ب 4 ف 1 - کما فی الارشاد بتفاوت یسیر ، وبسنده ، وفیه ( کلهم یدعی الإمامة ) .

* : الخرائج : ج 3 ص 1162 ب 20 ح 63 - کما فی الارشاد ، مرسلا عنه علیه السلام .

* : کشف الغمة : ج 3 ص 249 - عن الارشاد .

* : المستجاد : ص 548 - عن الارشاد .

* : الصراط المستقیم : ج 2 ص 249 ب 11 ف 8 - عن الارشاد .

* : إثبات الهداة : ج 3 ص 726 ب 34 ف 6 ح 47 - عن غیبة الطوسی .

وفی : ص 731 ب 34 ف 8 ح 75 - کما فی الارشاد ، عن إعلام الورى .

* : البحار : ج 52 ص 209 ب 25 ح 47 - عن غیبة الطوسی ، وأشار إلى مثله عن الارشاد .

* : إلزام الناصب : ج 2 ص 146 - عن الارشاد .


متن روایت:


إن جماعة من بنی هاشم اجتمعوا بالأبواء وفیهم إبراهیم بن محمد بن علی بن عبد الله بن العباس ، وأبو جعفر المنصور ، وصالح بن علی ، وعبد الله بن الحسن بن الحسن ، وابناه محمد وإبراهیم ، ومحمد بن عبد الله بن عمرو بن عثمان . فقال صالح بن علی : قد علمتم أنکم الذین تمد الناس أعینهم إلیهم ، وقد جمعکم الله فی هذا الموضع فاعقدوا بیعة لرجل منکم تعطونه إیاها من أنفسکم ، وتواثقوا على ذلک ، حتى یفتح الله وهو خیر الفاتحین . فحمد الله عبد الله بن الحسن وأثنى علیه ثم قال : قد علمتم أن ابنی هذا هو المهدی فهلموا فلنبایعه . وقال أبو جعفر : لأی شئ تخدعون أنفسکم ووالله لقد علمتم ما الناس إلى أحد أطول أعناقا ولا أسرع إجابة منهم إلى هذا الفتى ، یرید محمد بن عبد الله . قالوا : قد والله صدقت إن هذا لهو الذی نعلم . فبایعوا جمیعا محمدا ومسحوا على یده . قال عیسى : وجاء رسول عبد الله بن الحسن إلى أبی أن ائتنا فإننا مجتمعون لأمر ، وأرسل بذلک إلى جعفر بن محمد علیهما السلام هکذا قال عیسى . وقال غیره : قال لهم عبد الله بن الحسن : لا نرید جعفرا لئلا یفسد علیکم أمرکم قال عیسى : فأرسلنی أبی أنظر ما اجتمعوا علیه . وأرسل جعفر بن محمد علیه السلام محمد بن عبد الله الأرقط بن علی بن الحسین فجئناهم فإذا بمحمد بن عبد الله یصلی على طنفسة رجل مثنیة ، فقلت : أرسلنی أبی إلیکم لأسألکم لأی شئ اجتمعتم فقال عبد الله:

اجتمعنا لنبایع المهدی محمد بن عبد الله . قالوا : وجاء جعفر بن محمد فأوسع له عبد الله بن الحسن إلى جنبه فتکلم بمثل کلامه فقال جعفر : لا تفعلوا فإن هذا الامر لم یأت بعد . إن کنت ترى یعنی عبد الله أن ابنک هذا هو المهدی فلیس به ولا هذا أوانه ، وإن کنت إنما ترید أن تخرجه غضبا لله ولیأمر بالمعروف وینهى عن المنکر فإنا والله لا ندعک وأنت شیخنا ونبایع ابنک . فغضب عبد الله وقال : علمت خلاف ما تقول ووالله ما أطلعک الله على غیبه ولکن یحملک على هذا الحسد لابنی . فقال : والله ما ذاک یحملنی ولکن هذا وإخوته وأبناؤهم دونکم وضرب بیده على ظهر أبی العباس ، ثم ضرب بیده على کتف عبد الله بن الحسن ، وقال : إنها والله ما هی إلیک ولا إلى ابنیک ولکنها لهم . وإن ابنیک لمقتولان . ثم نهض وتوکأ على ید عبد العزیز بن عمران الزهری . فقال : أرأیت صاحب الرداء الأصفر یعنی أبا جعفر ؟ قال : نعم قال فإنا والله نجده یقتله . قال له عبد العزیز : أیقتل محمدا ؟ قال : نعم . قال : فقلت فی نفسی : حسده ورب الکعبة . قال : ثم والله ما خرجت من الدنیا حتى رأیته قتلهما . قال : فلما قال جعفر ذلک انفض القوم فافترقوا لم یجتمعوا بعدها ، وتبعه عبد الصمد وأبو جعفر فقالا : یا أبا عبد الله أتقول هذا ؟ قال : نعم أقوله والله وأعلمه


ترجمه:


عیسى بن عبد الله از پدرش روایت مى کند که گروهى از بنى هاشم در أبواء ( محلى در مدینه ) گرد آمده ابراهیم بن محمد بن علی بن عبد الله بن عباس ، و ابو جعفر منصور ( منصور عباسى ) و صالح بن علی و عبد الله بن الحسن بن الحسن و دو پسر او محمد و ابراهیم و محمد بن عبد الله بن عمرو بن عثمان در میان آنها بودند ، صالح بن علی به آنها گفت : شما مى دانید که مردم چشمشان بسوى شماست ، و خداوند شما را در اینجا جمع کرده پس با یکى از خودتان بیعت کرده و پیمان ببندید ، تا آنکه خداوند پیروزى وفتح را روزى نماید که او بهترین پیروزمندان است .

آنگاه عبد الله بن الحسن خدا را حمد وثنا کرده و گفت ، شما مى دانید که این پسر من همان مهدى است ، پس بیائید با او بیعت کنیم . و ابو جعفر منصور ( منصور عباسى ) گفت : براى چه خود را فریب مى دهید . بخدا قسم شما مى دانید که آن کسی که ( مردم ) سریع تر با او کنار آمده و چشم به او دارند ، این جوان است . یعنى محمد بن عبد الله . همه گفتند : بخدا قسم راست گفتى . این همانى است که ما هم مى دانیم .

آنگاه همه با محمد ، بیعت کرده و دست به دستش دادند ، عیسى ( راوى ) گفت : آن وقت عبد الله بن حسن شخصى را نزد پدرم فرستاد که پیش ما بیا ، ما براى کارى دور هم جمع شده ایم و همان شخص را نزد امام صادق علیه السلام نیز فرستاد عبد الله بن حسن به آنها گفت ما جعفر ( امام صادق علیه السلام ) را نمى خواهیم تا مبادا کارى را که مى خواهید انجام دهید خراب کند . عیسى مى گوید : پدرم مرا فرستاد تا ببینم که براى چه دور هم جمع شده اند ، و امام صادق ( جعفر بن محمد ) علیه السلام نیز محمد بن عبد الله الارقط بن علی بن الحسین را فرستاد .

وقتى آمدیم که محمد بن عبد الله ( شخصى که با او بیعت شده بود ) بر روى سجاده اى ( فرش گران قیمت مخصوص بزرگان ) مشغول نماز است . گفتم پدرم مرا فرستاده تا بپرسم براى چه دور هم جمع شده اید . عبد الله گفت : جمع شده ایم تا با ، مهدى محمد بن عبد الله ، بیعت کنیم . گفتند ( راویان حدیث ) گفتند ، امام صادق ( جعفر بن محمد ) علیه السلام هم آمده وعبد الله بن حسن جا باز کرده تا حضرت کنارش بشیند و همان حرفها را هم براى حضرت گفت : حضرت فرمود : این کار را نکنید . این کار هنوز نیامده ( محقق نشده ) اگر خیال مى کنى عبد الله که پسرت همان مهدى است ، او مهدى نیست و وقت آن هم نرسیده است . و اما اگر مى خواهى او ( بر علیه بنى امیه ) بخاطر خشم خداوند ( از خلافهاى بنى امیه ) و براى امر به معروف و نهى از منکر قیام کند و خروج نماید ، ما تو را که بزرگ ما هستى رها نمى کنیم تا با پسرت بیعت نمائیم ( یعنى تا تو هستى نوبت به پسرت نمى رسد ) در این هنگام عبد الله عصبانى شد و گفت که تو خودت خلاف آنچه را که مى گوئى مى دانى ، بخدا قسم ، خداوند تو را بر غیب و اسرار خود مطلع نکرده است ولى بخاطر حسودى به پسرم ، چنین مى گوئى . حضرت فرمود : بخدا قسم حسد باعث نشد بلکه این شخص و برادرانش و فرزندانش مانع این کار شما خواهند بود و با دستش به پشت ، ابو العباس ، زده سپس حضرت با دستش به کتف عبد الله بن حسن زد و فرمود : بخدا قسم این(خلافت و حکومت ) براى تو و دو پسرت نیست بلکه مال آنها است ( یعنى به آنها مى رسد ) ودو پسر تو کشته خواهند شد . سپس حضرت برخاسته و تکیه به دست عبدالعزیز بن عمران زهرى داد و به او گفت ، آیا آن کسی که رداء زرد ، داشت یعنى ابو جعفر ( منصور ) را دیدى ؟ گفت بله : حضرت فرمود : ما ( در اسرار یا کتابهاى خود ) یافته ایم که او ( منصور ) او را ( محمد را که با او بیعت شده ) خواهد کشت . عبدالعزیز مى گوید . گفتم : آیا او محمد را مى کشد ؟ گفت بله . عبدالعزیز مى گوید : پیش خود گفتم : بخدا کعبه قسم که به او حسودى کرد ( یعنى امام صادق علیه السلام به محمد حسودى مى نماید ) ولى بخدا قسم که از دنیا نرفتم تا آنکه دیدم منصور او را کشت .

و پس از آنکه امام صادق علیه السلام آن چیزها را فرمود ، اهل مجلس متفرق شده و دیگر هم دور هم جمع نشدند . و عبدالصمد و ابو جعفر ( منصور ) دنبال امام صادق علیه السلام رفته و گفتند : یا ابا عبد الله این تو این را گفتى ؟ حضرت فرمود : بله من گفتم و بخدا قسم هم مى دانم .


آدرس حدیث:


* : مقاتل الطالبیین : ص 140 - 142 - أخبرنی عمر بن عبد الله العتکی قال : حدثنا عمر بن شبة قال : حدثنا الفضل بن عبد الرحمن الهاشمی وابن داجة ، قال أبو زید : وحدثنی عبد الرحمن بن عمرو بن جبلة قال : حدثنی الحسن بن أیوب مولى بنی نمیر عن عبد الأعلى بن أعین قال : وحدثنی إبراهیم بن محمد بن أبی الکرام الجعفری عن أبیه ، وحدثنی محمد بن یحیى وحدثنی عیسى بن عبد الله بن محمد بن عمر بن علی قال : حدثنی أبی وقد دخل حدیث بعضهم فی حدیث آخرین : -

وفی : ص 142 - قال ( حدثنی علی بن العباس المقانعی قال : أخبرنا بکار بن أحمد

قال : حدثنا الحسن بن الحسین عن عنبسة بن نجاد العابد قال ( کان جعفر بن محمد إذا رأى محمد بن عبد الله بن حسن تغرغرت عیناه ثم یقول : بنفسی هو إن الناس لیقولون فیه إنه المهدی وإنه لمقتول لیس هذا فی کتاب أبیه علی من خلفاء هذه الأمة ) .

وفی : ص 171 - أخبرنی یحیى بن علی ، وأحمد بن عبد العزیز ، وعمر بن عبید الله العتکی ، قالوا : حدثنا عمر بن شبة ، قال : حدثنی محمد بن یحیى ، عن عبد العزیز بن عمران ، عن عبد الله بن جعفر بن عبد الرحمن بن المسور بن مخرمة قال أبو زید وحدثنی جعفر بن محمد بن إسماعیل بن الفضل الهاشمی ، عن رجل من بنی کنانة ، قال أبو زید ، وحدثنی عبد الرحمن بن عمرو بن حبیب ، عن الحسن بن أیوب مولى بنی نمیر ، عن عبد الأعلى بن أعین . کل هؤلاء قد روى هذا الحدیث بألفاظ مختلفة ومعان قریبة ، فجمعت روایاتهم لئلا یطول الکتاب بتکریر الأسانید : إن بنی هاشم اجتمعوا فخطبهم عبد الله بن الحسن فحمد الله وأثنى علیه ثم قال : إنکم أهل البیت قد فضلکم الله بالرسالة ، واختارکم لها ، وأکثرکم برکة یا ذریة محمد صلى الله علیه وآله بنو عمه وعترته ، وأولى الناس بالفزع فی أمر الله ، من وضعه الله موضعکم من نبیه صلى الله علیه وآله ، وقد ترون کتاب الله معطلا ، وسنة نبیه متروکة ، والباطل حیا ، والحق میتا . قاتلوا لله فی الطلب لرضاه بما هو أهله ، قبل أن ینزع منکم اسمکم ، وتهونوا علیه کما هانت بنو إسرائیل ، وکانوا أحب خلقه إلیه ، وقد علمتم أنا لم نزل نسمع أن هؤلاء القوم إذا قتل بعضهم بعضا خرج الامر من أیدیهم ، فقد قتلوا صاحبهم - یعنی الولید بن یزید - فهلم نبایع محمدا ، فقد علمتم أنه المهدی . فقالوا : لم یجتمع أصحابنا بعد ، ولو اجتمعوا فعلنا ، ولسنا نرى أبا عبد الله جعفر بن محمد ، فأرسل إلیه ابن الحسن فأبى أن یأتی ، فقام وقال : أنا آت به الساعة ، فخرج بنفسه حتى أتى مضرب الفضل بن عبد الرحمن بن العباس بن ربیعة بن الحرث ، فأوسع له الفضل ولم یصدره ، فعلمت أن الفضل أسن منه ، فقام له جعفر وصدره ، فعلمت أنه أسن منه . ثم خرجنا جمیعا حتى أتینا عبد الله ، فدعى إلى بیعة محمد ، فقال له جعفر : إنک شیخ ، وإن شئت بایعتک ، وأما ابنک فوالله لا أبایعه وأدعک . وقال عبد الله الاعلى فی حدیثه : إن عبد الله بن الحسن قال لهم : لا ترسلوا إلى جعفر فإنه یفسد علیکم ، فأبوا ، قال : فأتاهم وأنا معهم ، فأوسع له عبد الله إلى جانبه وقال : قد علمت ما صنع بنا بنو أمیة ، وقد رأینا أن نبایع لهذا الفتى . فقال : لا تفعلوا ، فإن الامر لم یأت بعد . فغضب عبد الله وقال : لقد علمت خلاف ما تقول ، ولکنه یحملک على ذلک الحسد لابنی . فقال : لا والله ، ما ذاک یحملنی ، ولکن هذا وإخوته وأبناؤهم دونکم . وضرب یده على ظهر أبی العباس ، ثم نهض واتبعه ، ولحقه عبد الصمد ، وأبو جعفر فقالا : یا أبا عبد الله ، أتقول ذلک ؟ قال : نعم والله أقوله وأعلمه . قال أبو زید : وحدثنی إبراهیم بن محمد بن عبد الله بن أبی الکرام بهذا الحدیث ، عن أبیه ، أن جعفرا قال لعبد الله بن الحسن : إنها والله ما هی إلیک ، ولا إلى ابنیک ، ولکنها لهؤلاء ، وإن ابنیک لمقتولان . فتفرق أهل المجلس ولم یجتمعوا بعدها . وقال عبد الله بن جعفر بن المسور فی حدیثه : فخرج جعفر یتوکأ على یدی فقال لی : أرأیت صاحب الرداء الأصفر ، یعنی أبا جعفر ؟ قلت : نعم ، قال : فإنا والله نجده یقتل محمدا ، قلت : أو یقتل محمدا ؟ قال : نعم . فقلت فی نفسی : حسده ورب الکعبة ، ثم ما خرجت والله من الدنیا حتى رأیته قتله .

* : الارشاد : ص 276 - 277 - عن روایتی مقاتل الطالبیین .

* : إعلام الورى : ص 271 - 272 ب 5 ف 3 - عن روایة مقاتل الطالبین الأولى ، باختصار .

وفی : ص 272 ب 5 ف 3 - عن روایة مقاتل الطالبیین الثانیة .

* : مناقب ابن شهرآشوب : ج 4 ص 228 - مختصرا ، عن روایة مقاتل الطالبیین الأولى ، وفیه ( . . إیها والله ما هی إلیک ولا إلى ابنک ، وإنما هی لهذا - یعنی السفاح ، ثم لهذا - یعنی المنصور - یقتله على أحجار الزیت ، ثم یقتل أخاه بالطفوف وقوائم فرسه فی الماء ، فتبعه المنصور فقال : ما قلت یا أبا عبد الله ؟ فقال : ما سمعته وإنه لکائن ، قال : فحدثنی من سمع المنصور أنه قال : انصرفت من وقتی فهیأت أمری فکان کما قال ) .

* : إثبات الهداة : ج 3 ص 112 ب 21 ف 18 ح 130 - عن إعلام الورى ، مختصرا .

* : البحار : ج 47 ص 276 - 278 ب 31 ح 18 - عن الارشاد وعن إعلام الورى


متن روایت:


هل صاحبک أحد ؟ ، فقلت : نعم ، فقال : أکنتم تتکلمون ؟ قلت : نعم ، صحبنی من المغیریة ، قال : فما کان یقول ؟ قلت : کان یزعم أن محمد بن عبد الله بن الحسن هو القائم ، والدلیل على ذلک أن اسمه اسم النبی صلى الله علیه وآله ، واسم أبیه اسم أبی النبی ، فقلت له فی الجواب : إن کنت تأخذ بالأسماء فهو ذا فی ولد الحسین محمد بن عبد الله بن علی ، فقال لی : إن هذا ابن أمة - یعنی محمد بن عبد الله بن علی - وهذا ابن مهیرة یعنی محمد بن عبد الله بن الحسن بن الحسن ، فقال أبو عبد الله علیه السلام : فما رددت علیه ؟ فقلت : ما کان عندی شئ أرد علیه ، فقال : أو لم تعلموا أنه ابن سبیة - یعنی القائم علیه السلام –


ترجمه:


علبة بن میمون از یزید بن ابى حازم نقل کرده که مى گوید : وقتى به مدینه وارد شدم خدمت امام صادق علیه السلام رسیدم و سلام کردم حضرت از من پرسید : آیا همراه هم دارى ؟ عرض کردم : آرى ، فرمود : آیا صحبت هم مى کردید ؟ عرض کردم : آرى ، یک نفر از ، مغیریه ، ( مذهبى است ) همراه من است . فرمود : آن شخص چه مى گوید ؟ عرض کردم : مى گوید که : محمد بن عبد الله بن حسن ، قائم موعود مى باشد ، و دلیلش هم اینست که نام او نام پیامبر صلى الله علیه وآله و نام پدرش نام پدر پیامبر است . به او گفتم اگر قرار این باشد که این ، نام ، ملاک باشد پس از فرزندان ، حسین ، هم کسى هست که نامش محمد بن عبد الله بن علی است . به من گفت . او فرزند ، کنیز ، است یعنى ، محمد بن عبد الله بن علی . و این شخص یعنى محمد بن عبد الله بن الحسن بن الحسن ، فرزند زن آزاد ، و غیر کنیز مى باشد . آنگاه امام صادق علیه السلام فرمود : تو به او چه پاسخى دادى ؟ عرض کردم : چیزى نداشتم پاسخ او را بدهم ، حضرت فرمود : آیا نمی دانید که حضرت قائم علیه السلام فرزند خانمى است که بعنوان کنیزى اسیر شده است (زیرا مادر حضرت مهدى ارواحنا له الفداء از نوادگان قیصر ، روم بوده که در جنگ به اسارت مسلمانان ، در آمده است).


آدرس حدیث:


* : النعمانی : ص 229 - 230 ب 13 ح 12 - أخبرنا أحمد بن محمد بن سعید قال : حدثنا علی بن الحسن التیملی قال : حدثنا محمد وأحمد ابنا الحسن ، عن أبیهما ، عن ثعلبة بن میمون ، عن یزید بن أبی حازم قال : خرجت من الکوفة ، فلما قدمت المدینة دخلت على أبی عبد الله علیه السلام ، فسلمت علیه ، فسألنی : -

* : إثبات الهداة : ج 3 ص 539 ب 32 ف 27 ح 498 - آخره عن النعمانی .

* : البحار : ج 51 ص 42 ب 4 ح 26 - عن النعمانی بتفاوت یسیر ، وفی سنده علی بن الحسین )


متن روایت:


ما نقاء ثیابک ؟ فقال : جعلت فداک هی لباس بلدنا ، ثم قال : لقد جئتک بهدیة فقال له أبو عبد الله : هدیة . قال : نعم ، قال فدخل غلام ومعه جراب فیه ثیاب فوضعه ، ثم تحدث ساعة ثم قام فقال أبو عبد الله : إن بلغ الوقت وصدق الوصف فهو صاحب الرایات السود من خراسان ، یا قانع انطلق فسله ما اسمک لوصیف قائم على رأسه قال فلحقه فقال له أبو عبد الله یقول لک ما اسمک ؟ قال : عبد الرحمان ، قال : فرجع الغلام فقال أصلحک الله یقول اسمی عبد الرحمان ، فقال أبو عبد الله عبد الرحمان والله ثلاث مرات ، هو ورب الکعبة . قال بشیر فلما قدم أبو مسلم الکوفة جئت فنظرت إلیه فإذا هو الرجل الذی دخل علینا


ترجمه:


موسى بن بکر ، از بشیر نبال ، از امام صادق علیه السلام روایت کرده و گفت : نزد امام نشسته بودیم که مردى وارد شد ، امام صادق علیه السلام به او فرمود : چقدر لباست سفید است ، آن شخص گفت : فدایت شوم این لباس شهر ما است ، سپس عرض کرد : خدمت شما رسیده ام تا هدیه اى بدهم ، امام صادق علیه السلام به او فرمود : هدیه ؟ عرض کرد : آرى . در آن هنگام جوانى وارد شد و کیسه اى که در آن لباسى بود به همراه داشت و آنرا در آنجا گذاشت . سپس مدتى صحبت کردند و آن شخص بپا خاست. امام صادق علیه السلام فرمود : چنانچه وقتش برسد و شرائط مساعد بشود ، او صاحب پرچمهاى سیاه از خراسان خواهد بود . آنگاه حضرت به غلام خود ، قانع ، دستور داد تا برود و نام آن شخص را بپرسد ، او هم رفت ، و گفت که امام صادق ( علیه السلام ) مى گوید نام شما چیست ؟ گفت ، عبدالرحمان - غلام برگشت و گفت ، خداوند شما را اصلاح فرماید گفت نام من عبدالرحمان است . امام صادق علیه السلام سه بار فرمود ( بخدا سوگند ) : عبدالرحمان به خداى کعبه سوگند ، او همان است بشیر ( راوى حدیث ) مىگوید : وقتى که ابو مسلم خراسانى وارد کوفه شد به او که نگاه کردم ، دیدم همان شخصى است که در خانه امام صادق علیه السلام وارد شد ( ظاهرا ، روایتى از حضرت رسول الله صلى الله علیه وآله وسلم نقل شده که خراسانیها صاحب پرچم سیاه خواهند بود که در یارى اهل بیت و امام عصر علیهم السلام قیام خواهند کرد ، بنى عباس ، سعى کردند با قیام ابو مسلم با پرچم سیاه و لباس سیاه ، خود را کسانى جلوه دهند که به یارى اهل بیت مى باشند و همان کسانى هستند که پیامبر صلى الله علیه وآله وسلم فرموده ، از این رو امام صادق علیه السلام به آن شخص ( ابو مسلم خراسانى ) فرمود : چقدر لباس تو سفید است . تا بفهماند که این افراد ، صاحب پرچمهاى سیاه نیستند بلکه سعى دارند خود را جاى آنها به دروغ غالب نمایند ) .

ملاحظة : ( فی تأکید الإمام الصادق علیه السلام على بیاض ثیاب أبی مسلم الخراسانی نکتة هامة ، لعله یرید أن یلفت إلى أن لبس السواد والرایات السود التی تبناها بنو العباس کانت محاولة لتطبیق الحدیث النبوی علیهم ، وأن الرایات السود الموعودة قبیل ظهور المهدی علیه السلام غیر رایات بنی العباس السود )


آدرس حدیث:


: نوادر الحکمة ، لمحمد بن أحمد بن یحیى : - على ما فی إعلام الورى .

* : دلائل الإمامة : ص 140 - 141 - وبإسناده ( وأخبرنی أبو الحسین محمد بن هارون بن موسى ) عن الحسن بن علی بن فضال ، عن عبد الله الکنانی ، عن موسى بن بکر قال : حدثنی بشیر النبال قال : کنت عند أبی عبد الله إذ استأذن علیه رجل فدخل علیه ، فقال أبو عبد الله : -

* : إثبات الوصیة : ص 158 - و ( روى ) عنه علیه السلام من قدمنا ذکره من رجاله قالوا کنا عنده إذ أقبل رجل فسلم وقبل رأسه وجلس فمس أبو عبد الله علیه السلام ثیابه ثم قال : ما رأیت الیوم أشد بیاضا ولا أحسن من هذه فقال الرجل یا سیدی هذه ثیاب بلادنا وقد جئتک منها بجرابین ، فقال : یا معتب اقبضها منه ، ثم خرج الرجل فقال علیه السلام : إن صدق الوصف وقرب الوقت فهذا الرجل صاحب الرایات السود الذی یأتی بها من خراسان ، ثم قال : یا معتب الحقه فاسأله عن اسمه وهل هو عبد الرحمن قال لنا إن کان اسمه فهو هو ، فرجع معتب فقال اسمه عبد الرحمن ، ثم عاد إلى أبی عبد الله علیه السلام سرا فعرفه أنه قد دعا إلیه خلقا کثیرا فأجابوه ، فقال له أبو عبد الله : إن ما تومی إلیه غیر کائن لنا حتى یتلاعب بها الصبیان من ولد العباس ، فمضى إلى محمد بن عبد الله بن الحسن فدعاه فجمع عبد الله أهل بیته وهم بالامر ودعا أبا عبد الله علیه السلام للمشاورة فحضر فجلس بین المنصور وبین السفاح وعبد الله ابنی محمد بن علی بن عبد الله بن العباس ، ووقعت المشاورة فضرب أبو عبد الله یده على منکب أبی العباس عبد الله السفاح فقال : لا والله إما أن یملکها هذا أولا ، ثم ضرب بیده الأخرى على منکب أبی جعفر عبد الله المنصور وقال : وتتلاعب بها الصبیان من ولد هذا ، ووثب فخرج من المجلس ) . * : إعلام الورى : ص 272 - 273 ب 5 ف 3 - کما فی إثبات الوصیة بتفاوت ، وقال ( ما رواه صاحب نوادر الحکمة عن أحمد بن أبی عبد الله ، عن أبی محمد الحمیری ، عن الولید بن العلاء بن سیابة ، عن زکار بن أبی زکار الواسطی قال : کنت عند أبی عبد الله علیه السلام : - ) وقال ( قال زکار بن أبی زکار : فمکثت زمانا ، فلما ولی ولد العباس ، نظرت إلیه وهو یعطی الجند ، فقلت لأصحابه : من هذا الرجل ؟ فقالوا : هذا عبد الرحمن ) .

* : الخرائج : ج 2 ص 645 ب 14 ح 54 - کما فی دلائل الإمامة بتفاوت یسیر ، مرسلا عن بشیر النبال : -

* : مناقب ابن شهرآشوب : ج 4 ص 229 - کما فی إعلام الورى بتفاوت ، مرسلا عن زکار بن أبی زکار الواسطی : -

* : إثبات الهداة : ج 3 ص 112 - 113 ب 21 ف 18 ح 131 - عن إعلام الورى .

وفی : ص 120 ب 21 ف 19 ح 150 - عن الخرائج .

* : مدینة المعاجز : ص 371 ب 6 ح 37 - عن إعلام الورى .

وفی : ص 396 - 397 ب 6 ح 141 - کما فی دلائل الإمامة ، عن أبی جعفر بن جریر الطبری فی کتاب الإمامة ( دلائل الإمامة - ظاهرا ).

* : البحار : ج 47 ص 109 ب 5 ح 143 - عن الخرائج .

وفی : ص 132 ب 5 ح 181 - عن مناقب ابن شهرآشوب .

وفی : ص 274 - 275 ب 9 ح 15 - عن إعلام الورى .

[ یکشنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳٩۱ ] [ ۱:۱۱ ‎ب.ظ ] [ میرناصر بوذری ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

امکانات وب